Object

Pulse 83

Instelling/bron: Museum Jan Cunen

Kees de Goede maakt grote schilderijen, waarvan het doek is gespannen op een raamwerk van takken, die dikwijls langs en door het doek steken. In 'Pulse 83' liet De Goede de takken de compositie bepalen; op de plek waar ze tegen het linnen drukken bracht hij zwarte, vloeiende vormen aan. Hierdoor ontstaat een zekere willekeur, alsof de compositie per toeval is ontstaan.

Met zijn doeken maakt Kees de Goede zich los van traditionele conventies. De compositie van 'Pulse 83' is daarvan een voorbeeld: de ogen van de toeschouwer worden langs de grillige randen van het doek en de zwarte vormen geleid. Een centraal middelpunt ontbreekt echter. Ook de vorm van zijn schilderijen is onconventioneel: De Goede doorbreekt de ongeschreven regel dat een schilderij een vierhoek met rechte zijden moet zijn. Het oppervlak is bovendien niet vlak, maar gebobbeld door de takken. Hierdoor worden de schilderijen ruimtelijk en bijna sculpturaal.