297. pompbak

297

Dit verhaal was een onderdeel van het dialectspel Bij wijze van... za'k mar zegge.

Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van 'n Lutske Brabants.

Het verhaal

Van toen ik unne kleuter waar heb ik nog n por beelden op m’n netvlies staon. Oonzen hof mee de moestuin, alles  schon op ’n rijke mar ge mocht er niks van plukken. ‘t Aauw schop dè vruuger ’n klèèn febriekske waar gewiest, zoas ge toen overal in Loon kont zien. En in de keuken han wij oorlogsglas in de raomen. Dè glas waar net unne laachspiegel as ge daor durhinne keekt vervurmde de wèèreld. Wij han unne grôote granieten aorecht. Mee allenig un flinke kauwe kraon die hil hard kon strôomen. Ik von dè aatie ‘n bietje griezelig want  vurdegget wiest spuulden alles weg in die je grôote pompbak.