Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van 'n Lutske Brabants.
Het verhaal
lk zal 'n jaor of tien zien gewest toen ik op unne
woensdagmiddag 'n boodschap mos doen. Een die ik
nog nooit erder haj gedaon. lk mos no Bertje Michels,
't kniende-keltje. Onze Vlaamse reus mos gedekt
worre. Dan kreeg ie jonge, vertelde ons moeke. Ze
dej 't kniend ien doos en en zette-n-'m aachter op
de pakkendrager van miene fiets. Mit 'n touwke wier de
doos vaastgezet. lk kreeg 'n dubbeltje ml de'k an
Bertje mos geve.
"Lop ma nevve de fiets, dan kunde de doos goed ien de
gate houwe", zej ons moeke.
Vorzichtig liep ik mit de fiets an de haand dor de poort
de straot op. 'n Eindje wiejer ware de kiender van Poorts
op straot an 't speule. "Doedde me"? vroeg d'r enne.
"Nee, ik mot mit ons kniend no Bertje Michels", zej ik
grots.
lk vuulde wel de di aanders was as 'ekes unne mik gon
hale. Ze woon wel ger ien de doos kieke. lk miek d'n
bovvekaant van de doos 'n kleen eindje los. Ze kosse
net mit 'n par vingers 't kniend, de rustig ien de doos
zaat, ovver de kop strieke.
An 't eind van de straot mos ik de krusing Ovversteke 't
Rapestrotje ien. Op d'n hoek wonde Linders de
kolenboer. De urste fieftig meter was dan ok allenig ma
van dieje vieze zwarten dikken driet. Gelukkig haj ik
mien leerze an. No 'n minuut of tien lope, kos ik 't witte
huuske van Bertje al zien staon. As ie now ma thuus
was.
lk zette miene fiets tegge een van de born, liep no 't
vervalle huus en klopte op de v'ordeur. lk vond 't ma
griezelig. Net toen ik docht det d'r niemand thuus was,
kwaam d'r 'n ouw ermoejig uutziend menneke urn d'n
hoek kieke. Hej haj 'n brune manchesterse boks en unne
verschote flanellen bloes an. "Wa motte"?, gromde-n-ie.
"lk...ik heb ons kniend bej mien en ik wees mit miene
vinger no de fiets die tegge d'n bom stond. "Van wie
ziedde gej d'r enne", vroeg Bertje.
"Ik...ik bin van Hardam uut de dokter Pelestraot."
Hej gong no miene fiets toe, miek 't touwke wa urn d'n
drager zaat los en viet de doos onder zienen erm. "Kom
ma mit", winkte Bertje. Hej liep wa krom vor mien uut en
we gonge aachterum 't huus ien.
We stonde ien 'n ruumte die kamer en keuke tegliek
was. D'r stond 'n houte toffel mit vier stuul en 'n
dressoir. len d'n hoek zaag ik unne prost. Dor zaat d'n
hond ien, unnen boerefox, die begos te blaffe toen ik wa
dichterbej kwaam. Vorzichtig schuuffelde ik wa
achteruut.
Alles was eve vuul en onder de stof, ovveral leen
stapels kraante en ouw kleer. An d'n aandere kaant van
't vertrek was de gotsteen. 't Bietje licht de dor de vuule
gerdiene hin schiende, viel net op de kopere knop van
de pomp. De was ok 't ennigste lichtpuntje ien de kamer.
De gotsteen stond vol mit gebruukte alleminium panne,
w5 borde en kopkes. Op de grand stond unne bord ml
vrete vor d'n hand. Op de toffel lej unne vieze
schottelslet en d'r stond unne pot gekokte piepers.
"Hedde ok geld bej ow?" vroeg Bertje kortaf. lk gaf mien
dubbeltje an Bertje, die 't ien 'n kopke dej wa op 'n schap
stond nevven 'n Mariabeeldje de 'n stukske uut de voet
miste.
Bertje viet 't kniend uut de doos en liep no de
achterdeur. len-ens drejde hej zien ege urn en vroeg:
"Hoeveul jaor ziedde"?
"Tien", zej ik. "Ik zie tien". "Dan kom ma me", deej Bertje
en hej liep for mien uut no buute. We gonge 't schop ien
achter 't huus. Mien oge mosse efkus an 't half duuster
wenne. Toen zag ik de kniend zitte: d'r ware wel dertig
hokke mit ammol kniend. Grote en klene en van
allehaande kleure. Bertje miek de koj los wor 'n groot
gries kniend ien zaat en zette onze langoor, die-ie onder
d'n erm vaasthieuw, ien de koj. Twee telle bleef rostig,
toen begos 't gedonder. Ons kniend begos te schriesse
en alle twee gonge ze wild te keer. De groot kniend van
Bertje gong bovven op de van ons zitte en beet d'r ok
nog ien horre nek. Ons kniend schrieste steeds harder.
"Vat 'm d'r uut", riep ik. "Vlug, hej makt ons kniend
kapot". lk begos te huule.
"Rustig ma", deej Bertje. "Ze kriet allenig ma waar vor de
dubbeltje".
lk begreep nie wa-tie bedoelde. Gelukkig viet ie ons
kniend wer uut de koj, liep 't huus ien en zette 't ien de
doos. lk dreugde mien traone en docht: zo hoeft ons
kniend nooit gen jonge mer te kriege. lk zoj 't wel 's
teggen ons moeke zegge.
"Luste wa te drinke," vroeg Bertje.
"Nee, ik heb gen dorst". lk docht: d'r zien vaast gen
schOn kopkes mer. Bertje droeg 't kniend no buute en
bond de doos wer aachter op de fiets. lk was al 'n eindje
't Rapestrotje ien, toen ik Bertje heurde roepe: "Zeg
thuus ma de 't gelukt is."
De zo'k doen. Ma een ding was zeker: ik gong liever mik
hale as mit ons kniend op pad.